John Vandaele

Journalist bij het mondiale magazine Mo* en auteur.

Chronologie

01 Nov - 30 Nov 2014
01 Jul - 31 Jul 2014
01 Aug - 31 Aug 2013
01 Okt - 31 Okt 2011
01 Jul - 31 Jul 2011
01 Jun - 30 Jun 2010
01 Apr - 30 Apr 2010
01 Dec - 31 Dec 2009
01 Jul - 31 Jul 2009
01 Jun - 30 Jun 2009
01 Mei - 31 Mei 2009
01 Apr - 30 Apr 2009
01 Feb - 28 Feb 2009
01 Dec - 31 Dec 2008
01 Nov - 30 Nov 2008
01 Aug - 31 Aug 2008
01 Mei - 31 Mei 2008
01 Apr - 30 Apr 2008
01 Mrt - 31 Mrt 2008
01 Feb - 28 Feb 2008
01 Jan - 31 Jan 2008

Links

De vieze gasten
Buren van de abdij
Mo* magazine

Publicaties

Ik schreef recent boeken over de economische crisis (2012), over de strijd om waardig werk (2009; met Dirk Barrez), het neoliberalisme in tijden van globalisering (2007) en over de wereld van de internationale financiƫle instellingen (2005). Voor meer info en besprekingen, zie de rechts op de openingspagina.

Laatste Reacties

Walter De Vos (Snuivende Tom sch…): Ik denk dat de moderne re…
Jef Eggermont (De natie biedt so…): Dit artikel verheugt me. …

Contact

John nu

Je kan me
best bereiken
via e-mail.


Deze site werd in de winter van 2008 voor me gemaakt door Aldo Siblings.

Powered by Pivot - 1.40.4: 'Dreadwind'  XML: RSS Feed  XML: Atom Feed 

« Probeerden we al om d… | Home |

Regering laat volgens IMF vier vliegen in een klap liggen

Dinsdag 11 November 2014 Het federaal regeerakkoord laat een unieke kans liggen om vier vliegen in een klap te vangen: onze schuld naar beneden duwen, investeren in onze (hernieuwbare) energievoorziening en zo in de toekomst black-outs voorkomen, onze klimaatdoelen halen, en de economie stimuleren. Zeg dat het IMF het (vorig weekend) gezegd heeft. (verscheen in De Morgen, 20 oktober 2014)

Het federaal regeerakkoord gaat uit van op het eerste zicht vanzelfsprekende doelstellingen. De overheid moet minder besteden zodat ze haar schulden kan afbouwen en onze ondernemingen moeten competitiever worden zodat ze geen markten verliezen in het buitenland. Dat laatste kan door in te spelen op de twee kostenfactoren waarin we slecht scoren: de belasting op arbeid en de energieprijzen. De concrete stappen om dat waar te maken, zijn dan voor deze regering de besparingen op de overheidsuitgaven, een verlaging van de werkgeversbijdragen en een indexsprong.

Het is niet moeilijk om de gemaakte redenering te volgen. Maar laat ons eens kijken naar de realiteit waar ondernemingen tegenaan kijken: bedrijven zullen maar investeren als ze return verwachten en die hangt niet alleen af van hun kosten, maar ook van hun verkoop. En daar knelt precies het schoentje. Iedereen lijkt te besparen: ondernemingen zitten op bergen cash die ze liever investeren in de aankoop van eigen aandelen dan in de reële economie. Door de Vlaamse en federale regeermaatregelen gaan nu ook de Belgische gezinnen noodgedwongen meer sparen: ze moeten immers inleveren - nogal wat diensten worden duurder -en de lonen gaan niet stijgen. Het lijdt weinig twijfel dat een modaal gezin al snel meerdere duizenden euro’s per jaar moet inleveren.  Ze zullen dus minder koopkracht hebben.

En zoals mijn ouders die kleine zelfstandigen waren, altijd zegden: als de werkmens het goed heeft, gaat het goed met de commercie. En omgekeerd natuurlijk: als de werkende mensen moet besparen, draait de commercie niet.   Daar komt nu dus bovenop dat ook de Belgische overheden drastisch gaan besparen.

Geen nood, zegt u misschien: als onze ondernemingen competitiever zijn, kunnen ze toch buitenlandse markten veroveren? Inderdaad. Alleen is er het kleine probleem dat in alle Europese landen hetzelfde besparingsbeleid wordt gevoerd. Ook daar sparen gezinnen, ondernemingen én overheden. Binnen de eurozone concurreren landen dus om elkaars karige koopkracht. En alle landen denken op nationaal niveau, niemand lijkt te overwegen wat de som van al die nationale beleidsplannen betekent op continentaal niveau: de EU ziet zichzelf nog steeds niet als een globale speler. Denkt de EU echt dat ze als grootste economie ter wereld elders koopkracht kan gaan stelen?


Publieke Investeringen …

In die omstandigheden moet de overheid juist de cirkel doorbreken en niet gaan sparen, maar investeren in infrastructuur. Dat is wat het Internationaal Muntfonds suggereert in zijn vorig weekend gepubliceerde World Economic Outlook 2014. ‘In landen met duidelijke infrastructuurnoden en efficiënte publieke investeringsprocessen en waar er economische slapte is en er monetair amper nog beleidsruimte is, zijn er sterke argumenten voor een verhoging van de publieke investeringen in infrastructuur’, schrijft het Fonds.

In dergelijke  omstandigheden,  zo berekent de World Economic Outlook 2014, kunnen openbare investeringen in infrastructuur zichzelf meer dan terugbetalen. Rijke landen met efficiënte investeringsprocedures kunnen door hun publieke investeringen met een procent van het Bruto Nationaal Product (BNP) te verhogen, de schuld in verhouding tot hun inkomen zelfs doen verminderen! Ja, u leest het goed: verminderen. De reden is dat de publieke investeringen niet alleen direct maar ook indirect - via toegenomen private investeringen - het BNP doen stijgen, en dus ook de belastinginkomsten. In de huidige omstandigheden van extreem lage intresttarieven leiden publieke investeringen dus tot een lagere schuldgraad. Zeg dat het IMF het gezegd heeft. Het lijkt een beetje op goud uit lood maken, en toch komt het voorstel niet van een of andere magiër maar van het zeer voorzichtige IMF in zijn meest gezaghebbende publicatie. De verklaring is dat dit aparte tijden zijn: overheden kunnen quasi gratis lenen en er is economische slapte.


Om het licht aan te houden

Het IMF stelt overigens vast dat de investeringen in infrastructuur de voorbije decennia sterk zijn gedaald. Onder infrastructuur verstaat het Fonds wegen, telefoonlijnen en elektriciteitsproductie. Heeft België in die sectoren duidelijk omschreven infrastructuurnoden? Met een winter waarin we voor het eerst in decennia mogelijks stroomtekorten zullen kennen, ligt het antwoord voor de hand. Investeren in meer elektriciteitsproductie lijkt een vanzelfsprekende keuze. En vermits ons land ook zal moeten schrapen om zijn klimaatdoelen voor 2020 te halen, moeten we vooral investeren in hernieuwbare energie. Waarom ook niet? Als je daarmee zowel de economie kan stimuleren, het licht aanhouden, je klimaatdoelen halen als je schuld verminderen.

Dat is niet de keuze die deze regering maakt. En het is een unieke kans die wellicht niet meer terugkomt - klimaatverandering vereist nu dringende maatregelen en de intresttarieven blijven niet eeuwig op nul staan - die ze daarmee lijkt te laten liggen. Nochtans geeft het IMF – doorgaans zeer behoudend – ons dit keer bijna de pap in de mond. Enfin, wat niet is, kan nog komen. De animal spirits van de markt getuigen, sinds het begin van de grote crisis, van zoveel onzekerheid dat het best mogelijk is dat de overheden hoe dan ook verplicht zullen zijn om ook als investeerder sterker tussen te komen.


geen reacties

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

In de strijd tegen automatisch gegenereerde spam, vraag ik je volgende vraag te beantwoorden.
 

 

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.