John Vandaele

Journalist bij het mondiale magazine Mo* en auteur.

Chronologie

01 Nov - 30 Nov 2014
01 Jul - 31 Jul 2014
01 Aug - 31 Aug 2013
01 Okt - 31 Okt 2011
01 Jul - 31 Jul 2011
01 Jun - 30 Jun 2010
01 Apr - 30 Apr 2010
01 Dec - 31 Dec 2009
01 Jul - 31 Jul 2009
01 Jun - 30 Jun 2009
01 Mei - 31 Mei 2009
01 Apr - 30 Apr 2009
01 Feb - 28 Feb 2009
01 Dec - 31 Dec 2008
01 Nov - 30 Nov 2008
01 Aug - 31 Aug 2008
01 Mei - 31 Mei 2008
01 Apr - 30 Apr 2008
01 Mrt - 31 Mrt 2008
01 Feb - 28 Feb 2008
01 Jan - 31 Jan 2008

Links

De vieze gasten
Buren van de abdij
Mo* magazine

Publicaties

Ik schreef recent boeken over de economische crisis (2012), over de strijd om waardig werk (2009; met Dirk Barrez), het neoliberalisme in tijden van globalisering (2007) en over de wereld van de internationale financiële instellingen (2005). Voor meer info en besprekingen, zie de rechts op de openingspagina.

Laatste Reacties

Walter De Vos (Snuivende Tom sch…): Ik denk dat de moderne re…
Jef Eggermont (De natie biedt so…): Dit artikel verheugt me. …

Contact

John nu

Je kan me
best bereiken
via e-mail.


Deze site werd in de winter van 2008 voor me gemaakt door Aldo Siblings.

Powered by Pivot - 1.40.4: 'Dreadwind'  XML: RSS Feed  XML: Atom Feed 

« Westen knijpt al jare… | Home | Ijverig maar arm »

De Wever ziet de splinter (Cuba) maar niet de balk (China)

Donderdag 21 Juli 2011

(verschenen in De Standaard op 18 januari 2011)

Enkele dagen geleden ergerde Bart De Wever zich in DS aan het feit dat sp-a-er Steve Stevaert door een Revolution Rock-concert in Havana te organiseren, het regime in Cuba steunt. Zachtjes snerend, waagde De Wever zich nog ietsje verder met de stelling dat het politiek correcte links zo de vrije waarden ondergraaft en autoritaire regimes die duizenden mensen opsluiten, legitimeert. Links is fout bezig. Fatsoenlijk rechts, is De Wevers impliciete conclusie, doet  zoiets niet.

Niet dat we per se Stevaert willen verdedigen, maar De Wevers redenering gaat wat kort door de bocht. De Wever voelt ergens aan dat zijn argumentatie mogelijks in de problemen komt in China “waar we toch ook veel zaken mee doen”, maar hij maakt er zich van af met de vraag of er “veel relevante mensen zijn die de Chinese dictatuur ook politiek vergoelijken en materieel ondersteunen?” Het hangt er maar van af wat je daaronder precies verstaat. Ik denk dat Wen of Hu liever geen Westerse politici met 'revolution rock'-plannen richting China zien komen. Zo revolutionair zijn ze in Beijing niet meer. Wat ze wel belangrijk vinden, al meer dan 25 jaar, zijn buitenlandse investeringen, en die zijn er massaal geweest. Ze hebben er – onder meer door de massale technologische input die ermee gepaard ging - mee toe bijgedragen dat China de economische gigant is, die het nu is.

En daar hebben rechtse politieke partijen - of rechts in het algemeen -een verantwoordelijkheid voor, een grotere verantwoordelijkheid dan “links”, durf ik eraan toe te voegen. Hoe dan? In de tweede helft van de jaren negentig pleitten onder meer een aantal sociaaldemocratische en andere eerder linkse partijen voor de opname van sociale clausules in de wereldhandelsakkoorden: een afspraak dus dat elk land dat die akkoorden ondertekent, bepaalde minimale sociale normen respecteert, zoals het verbod op kinderarbeid en dwangarbeid, en de vrijheid van (vak)vereniging. Wie wil meedraaien in de globalisering – zo was het idee - moet een paar sociale minima respecteren: een sociale bodem in de wereldeconomie.

De EU leek op het eerste zicht een hoofdrol te spelen in die eis maar door het interessante onderzoekswerk van professor Jan Orbie (UGent) weten we dat de regeringen Major en Kohl – op het moment dat het erom spande - een eensgezinde Europese actie in dat verband hebben belet. Twee rechtse regeringen dus. China was toen nog geen lid van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) – dat gebeurde pas in 2001 - maar indien zo'n clausule er was gekomen, zou lidmaatschap moeilijk zijn geweest. Vrijheid van vereniging is immers onbespreekbaar in China. Zonder WTO-lidmaatschap zou China nooit die massale toegang tot onze markten hebben gekregen, en dus ook niet zo aantrekkelijk geweest zijn als productieplatform voor multinationale ondernemingen. (Het gebrek aan dat recht op vereniging verklaart trouwens mee waarom China zo afhankelijk is van export: werknemers die zich niet kunnen verenigen, hebben lagere lonen en kunnen dus minder kopen wat ze zelf maken).

Waarom deden Kohl en Major dat? Ideologische overtuiging dat de wereldmarkt zo vrij mogelijk moet zijn? Mogelijks speelde dat bij de Britten. Maar er speelde nog iets anders. Om daar zicht op te krijgen, kom ik opnieuw met een onverdachte bron: Chris Morel, de vader van Marie-Rose Morel, ex-NVA, later Vlaams Belang, en momenteel, spijtig genoeg, ernstig ziek. Chris Morel stond mee aan de wieg van Shanghai Bell, in 1978 een van de allereerste joint ventures tussen een Westers bedrijf en een Chinees bedrijf. Shanghai Bell werd een groot succes en maakte telefooncentrales voor heel China. Morel vertelde op een VBO-bijeenkomst 'Investeren in China' in 2004 dat hij met Shanghai Bell "een olifant had helpen creëren die elk jaar 3 miljard dollar opbrengt voor de aandeelhouders, maar het werk van mijn kleinkinderen afneemt". En nog: "Wat zit er achter die stroom van investeringen naar China? De beurs. De beurs drijft het geld naar daar." Lees: de aandeelhouders roken winst en dus hogere dividenden in China met zijn oneindige voorraad geknevelde werknemers en dat bracht al die ondernemingen ertoe ginder te investeren. Dat zegt dus niet of een of andere Marxist, maar Chris Morel, een CEO die jarenlang in het hart van de globalisering heeft gewerkt.

Als ik me niet vergis, werpt Bart De Wevers partij N-VA zich graag op als rechts – “wat goed is voor VOKA, is goed voor ons”, is een quote die dezer dagen de ronde doet - en dus ook als de partij van de ondernemers en de beleggers. Morel zegt evenwel dat het die groep is die de investeringen naar China dreef, en zo mee de basis legde van deze autoritaire supermacht. Als De Wever dus bekommerd is om de verdediging van de vrijheid in de wereld, stelt zich de vraag wat het meest heeft bijgedragen tot het opnieuw respectabel maken van autoritair bestuur. De “nostalgische” steun van linkse Europeanen aan Cuba, of de massieve geldstroom richting China? Weinig discussie mogelijk: het “Chinese model” gooit hoge ogen bij veel ontwikkelingslanden, terwijl Cuba er stilaan aan denkt het Chinese model te kopiëren.

De Wevers benadering is dus op zijn minst eenzijdig. Als het gaat om de steun voor autoritaire regimes, is het wat badinerende toontje over links – en de impliciete suggestie dat rechts zoveel beter is in deze –niet noodzakelijk gesteund op een diepgaande kennis van zaken. En ja, Keep on rocking in the free world, van Neil Young is inderdaad een mooie song.
geen reacties

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

In de strijd tegen automatisch gegenereerde spam, vraag ik je volgende vraag te beantwoorden.
 

 

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.