John Vandaele

Journalist bij het mondiale magazine Mo* en auteur.

Chronologie

01 Nov - 30 Nov 2014
01 Jul - 31 Jul 2014
01 Aug - 31 Aug 2013
01 Okt - 31 Okt 2011
01 Jul - 31 Jul 2011
01 Jun - 30 Jun 2010
01 Apr - 30 Apr 2010
01 Dec - 31 Dec 2009
01 Jul - 31 Jul 2009
01 Jun - 30 Jun 2009
01 Mei - 31 Mei 2009
01 Apr - 30 Apr 2009
01 Feb - 28 Feb 2009
01 Dec - 31 Dec 2008
01 Nov - 30 Nov 2008
01 Aug - 31 Aug 2008
01 Mei - 31 Mei 2008
01 Apr - 30 Apr 2008
01 Mrt - 31 Mrt 2008
01 Feb - 28 Feb 2008
01 Jan - 31 Jan 2008

Links

De vieze gasten
Buren van de abdij
Mo* magazine

Publicaties

Ik schreef recent boeken over de economische crisis (2012), over de strijd om waardig werk (2009; met Dirk Barrez), het neoliberalisme in tijden van globalisering (2007) en over de wereld van de internationale financiƫle instellingen (2005). Voor meer info en besprekingen, zie de rechts op de openingspagina.

Laatste Reacties

Walter De Vos (Snuivende Tom sch…): Ik denk dat de moderne re…
Jef Eggermont (De natie biedt so…): Dit artikel verheugt me. …

Contact

John nu

Je kan me
best bereiken
via e-mail.


Deze site werd in de winter van 2008 voor me gemaakt door Aldo Siblings.

Powered by Pivot - 1.40.4: 'Dreadwind'  XML: RSS Feed  XML: Atom Feed 

« Het neoliberalisme: e… | Home | Niet wie de bank bezi… »

De verbijsterende, dynamische en harde broeikas genaamd Mumbai

Woensdag 03 December 2008

(verschenen in De Standaard op 29 november 2008)

Waarom ongelijkheid en openheid India kwetsbaar maken

De terroristen vielen deze week het gezicht van het moderne India en Mumbai aan. Het Taj Mahalhotel, het Oberoihotel en alles wat daartussen ligt, aan het zuidelijkste punt van het schiereiland dat Mumbai is - dat is ook de zone waar buitenlanders zich, sinds vele decennia bij voorkeur nestelen, als ze de stad bezoeken.

Het is het stadsdeel met de mooiste dikwijls koloniale gebouwen, en samen met de Malabar Hills de zone waar het economisch-financiële puikje van India werkt en woont. Tenminste: als ze daar het geld voor hebben. Een flat met drie slaapkamers kost op Malabar 15 000 euro aan huur! Per maand! Dit deel van de stad is het gezicht van Mumbai, van het moderne India dat mee is met de globalisering en sinds een aantal jaren snel groeit. Het is het rijkste deel van de rijkste stad van India.

Mumbai is een stad die verbijstert en die ik nooit kan vergeten. Het was dan ook de eerste niet-Europese stad die ik bezocht. In 1986 was dat. Ik herinner me dat ik tijdens de lange tocht van de luchthaven naar het hotel – uiteraard in de buurt van het Tajhotel waar tot gisteravond nog gevochten werd – bij momenten zachtjes begon te lachen omwille van alles wat ik zag. Ik kon het niet bevatten: de honderdduizenden mensen die hun huis op de voetpaden hadden gebouwd, de eindeloze activiteit in straten en pleintjes, de kampvuurtjes, hier en daar nog een zeldzame heilige koe die zich tussen de auto’s wurmde, de geur en vochtige hitte van Mumbai, de vele ‘skaters’ – wiens benen door polio verlamd waren en daarom op houten plankjes naar toeristen schaatsten om geld te vragen.

Het leek me een hyperdynamische broeikas, maar ook een harde stad waar een mensenleven minder waard leek, dan in ons o zo geordende en beschermende België.

Maar dat laatste was slechts één kant van het verhaal. Deze stad was (en is) ook een magneet, de stad waar de Indiase droom wordt waargemaakt. Daar kon en kan je het zogezegd maken: werk vinden en geld, misschien wel veel geld verdienen. Daar bevindt zich overigens ook de echte droomfabriek, het Indiase filmcentrum Bollywood, dat ondertussen de hoogste filmproductie ter wereld heeft.

Daarom zoog Mumbai aan zo’n hoog tempo mensen aan, dat er veel te weinig woningen waren en de mensen dus gewoon op straat moesten kamperen. Toen we ’s avonds rondwandelden in de straten rond het Tajhotel zagen we vele honderden mensen die op straat sliepen… Allemaal mensen die dan misschien wel geen huis hadden, maar wel werk. Werk dat zich doorgaans vlakbij bevond; dat was transport uitgespaard.

In april van dit jaar bezocht ik de stad opnieuw. Er kampeerden minder mensen op de voetpaden, maar nog altijd woont de helft van de naar schatting 16 miljoen inwoners volgens het stadsbestuur in krotten, in slums. Nog altijd biedt elke dag minstens een half miljoen werkers op straat zijn arbeid aan: sommigen met een verfborstel of een boor in de hand. Dat zijn naka-werkers van het hindiwoordje naka voor straat. Wie werkmateriaal meebrengt, verdient iets meer: 5 euro per dag in plaats van 3 euro. Soms pikt iemand hen op, soms ook niet. Zoals bij ons aan het Brusselse Klein Kasteeltje, maar dan in het tienduizendvoud. De nakawerkers komen uit noordelijke deelstaten. Net als bij ons winnen in Mumbai politici verkiezingen door deze migranten te diaboliseren. Toen ik de nakawerkers vroeg of ze mee van het Indiase groeiwonder profiteren, kreeg ik een eensluidend neen te horen.

Ook de zogenaamde slumgebieden – zoals Dharavi met 2 miljoen inwoners de grootse krottenwijk ter wereld - gonzen van de activiteit. Er werden in de loop der jaren kleine zakenimperia van lederbewerking of recyclage opgebouwd en de krotten zijn geld waard omdat ze centraal liggen.

Toch is er zeker een groeiende groep van beter geschoolde mensen die wel beter af is. Die dan weer andere zorgen heeft. Op het werk raken bijvoorbeeld. Mumbai is immers naar het noorden blijven uitbreiden: 20, 30, 40, ja zelfs 50 km van het Tajhotel. Hoe verder, hoe goedkoper wonen. Omdat dit immense Mumbai evenwel een relatief smal schiereiland is, moet er veel verkeer op een beperkt aantal wegen en sporen. Met grote vertragingen tot gevolg. En een grote kwetsbaarheid. Twee jaar geleden brachten terroristen bommen tot ontploffing op de treinen die elke dag 5 miljoen pendelaars vervoeren. Tol: om en bij de 200 doden.

De infrastructuur is niet opgewassen tegen de dynamiek van de stad. Er wordt aan een metro gewerkt, maar het vordert traag. ‘Wat wil je?’ verzucht een rijke handelaar in immobilieën. ‘Slechts 2% van de Indiërs betaalt belastingen. Het is voor rijken erg makkelijk geen belastingen te betalen. Maar dat is ook kortzichtig want er zijn veel meer publieke voorzieningen nodig; Het verkeer en de bijhorende luchtvervuiling zijn vreselijk. Eigenlijk hebben ook de rijken er belang bij via taksen bij te dragen tot beter openbaar vervoer maar voorlopig gaan ze liever een keer per maand naar Zwitserland om hun longen te zuiveren dan hier de chaos aan te pakken.’

In India zijn belastingen goed voor slechts 10% van het nationaal inkomen. Bij ons is dat 45%. Van herverdeling van rijkdom komt dan ook niet al te veel in huis. Dat leidt tot spanningen. En geweld, soms. In 165 van de 602 districten van India, een derde van het grondgebied, zijn gewapende Maoistische opstandelingen actief, doorgaans in de meest achtergebleven streken. Moslims horen in India samen met de kastelozen doorgaans tot de armsten. Velen menen dat dit een voedingsbodem schept voor terrorisme, extremisme en het Al Qaedaverhaal. Wat uiteraard niet wil zeggen dat dit opgaat voor de terroristen die deze week toesloegen.

Tegenover de ongelijkheid, staat evenwel ook de grote openheid van de Indiase samenleving. Mensen bewegen vrij, er zijn talloze onafhankelijke media, informatie stroomt vrij rond. De huidige regering voerde zelfs het recht op informatie in. Elke burger heeft het recht om informatie over de besteding van publieke middelen op te eisen. En dat gebeurt ook. Dat India ondanks al zijn ongelijkheid en zijn religieuze en etnische diversiteit aaneen blijft hangen, zonder repressie, is het wonder van de Indiase democratie. Maar die openheid maakt het land ook kwetsbaar. Terreuraanslagen zoals die van de voorbije dagen zetten die democratie onder druk omdat ze de haat tussen groepen sterk kunnen aanwakkeren.


geen reacties

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

In de strijd tegen automatisch gegenereerde spam, vraag ik je volgende vraag te beantwoorden.
 

 

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.